نباشم گرد اين محفل چه غم ديوانه اي كمتر

خوش آنروزي زخاطرها روم افسانه اي كمتر

بگو برق بلا خيزد بسوزد خرمن عمرم

زگرد شمع هستي بي خبر پروانه اي كمتر

زجمع خود برانيدم كه همدردي نمي بينم

ميان آشنايان جهان بيگانه اي كمتر

تو اي سقف كبود آسمان بر سرم خراب شو

پرستوي نهان در تيركوب خانه اي كمتر

مدتهاست زمان بی وقفه می گذرد ، کوره راهیست نمی دانم به کجا !

روح من خموش و ساکت ، نمی فهمم رهایی ثانیه ها را .

روزها در یک رویا ،پشت چشمانی بسته .حرکت از سمت طلوع ، فقط احساسی از نور .

دلداده بودم ، عمری به غروب ، به یک یاد فراموش .

روزهایی دور، می ترسیدم ، فردایی، بمانم تنها ؛ حالا میدانم سالها بود تنهایی میهمانم بود .  خود نمی دانستم .

احساسم در تمنای چه بود ؟ گلی شد ، اسیر مرداب ؛ در تنهایی مرداب من آن  نیلوفر بودم .  شبهایی از جنس خیال آسمانم ستاره باران می شد .

آرزوهایم در سکوت این شبها بارها مردند .

روزهایش گرچه کوتاه است اما با خود هیاهویی دارند .

اینجا مملو است از گلها ، سبزه ها ، آب و درخت و باران ،جنگل، کوه ، آسمان و ..... و خدایی ، از دور گاهی ما را می نگرد . ولی باز تنهاییم .

تو چه می دانی ؟

گاهی هنگام غروب بنشین در خلوت ؛ می بینی خیلی ها در هیاهوی همین دشت تنهایند . خیلی ها در دوردست سایه ای گم کرده اند .

می دانی هنگام غروب سایه ها می میرند .

زندگی زیباست یا ما بهش زیبایی می بخشیم ؟  زندگی واسه ما لحظه های به یاد ماندنی می آفرینه ، یا نه مائیم که اون لحظه هارو خلق می کنیم ؟

گاهی اوقات زندگی یه ظهوره ؛ یه مدخل برای آفرینش .

آفرینش همه افسانه ها ، خیالها ، همه انسانها .

همه چیز هایی که گاهی بهشون فکر می کنیم .

گاهی زندگی یه دروازه است واسه گذشتن از یه دنیا . از یه منزل .

توی این راه خودت انتخاب می کنی که چجوری باید تموم بشه .

ولی گاهی این تو نیستی که  تصمیم گیری می کنی .  بلکه زندگی خودش هرچی

بخواد رو سرت خراب می کنه . اونوقت میون یه جمع آشنا که حالا غریبه فرضت

 می کنن ، میگه رد شو . گاهی زندگی یه زندانه ، یه جهنم .

آزارت میدن به خاطر قانون بقا . وقتی هویتت به بازی می گیرن .

وقتی نمی دونی تو نقاب زدی یا دیگران رو نمی تونی از پشت نقاب بشناسی .

همه اونایی که می گن دوست داریم . گاهی گریه ها رو خنده میکنی ؛

گاهی خنده هاتُ گریه می کنن .

گاهی لحظه های بدُ گل باروون می کنی . گاهی لحظه های شادتُ آتیش می زنن . همیشه مشکل تویی . همیشه اولین کسی که باید فدا بشه تویی ؛

شبنمی که زیر نور طلوع می سوزه تویی ؛ کسی که باید به انتظار سودای رهایی

 بشینه تا وصل ابدی فقط تویی ، منم ، همه میتونن باشن .

بعد می گن باید زندگی کرد ، ادامه داد ؛ وگرنه می ندازنت دور . دیگه تو رو به

 حساب نمیارن . میمونیم با دعا های بی جواب . با تنهایی ، غربت ، غم .

هر چند در همین نزدیکی جمعی روزی با ما بود .

نیمه شب ، چشمانم را می بندم . سکوتی در راه است .

سیاهی پشت دیده گانم مخفی شده است . لحضه ها می گذرند .

 روشنی از دور می تازد . می دوم تا به افق . لحظه ای پیش شب بود ؛

حال خورشید می تابد . من کجا هستم . اینجا زیبایی فریاد می زند .

دشتی از گل سرخ ، بیشه ای آرام . درختان در رقص .

نیمه شب ، چشمانم را می بندم . سکوتی در راه است .

سیاهی پشت دیده گانم مخفی شده است . لحضه ها می گذرند .

 روشنی از دور می تازد . می دوم تا به افق . لحظه ای پیش شب بود ؛

حال خورشید می تابد . من کجا هستم . اینجا زیبایی فریاد می زند .

دشتی از گل سرخ ، بیشه ای آرام . درختان در رقص .

امشب من تنها اینجا نشسته ام . به تو می اندیشم .

و تو نمی دانم به کهِ می اندیشی ؟ و شاید کسی به من می اندیشد ؛

 و کسی هم به او !

نمی دانم چگونه بنویسم ، چگونه بیان کنم ، آنچه را در دلم نهفته است .

آنچه را که زبانم از گفتنش غاصر است .

آنچه هر گاه تو را می بینم در من می جوشد و بر زبانم می خشکد .

گاهی حس می کنم در تردیدی به گفتن حرفی ؛ اما شاید ... ؛

آیا این تصور دست یافتنی است که حرفهای دلم را شبها خواب ببینی !؟

می شود تصور کرد که حرفم را از پشت نگاهم میشنوی !؟

می شود به گره های این نگاه دل بست .

کاش می توانستم مثل کودکی ؛ دل به قاصدکی ببندم و حرفایم را برایت

با او زمزمه کنم . کاش یادداشتهایم را می خواندی . گاه در تردید شرایط

گم می شوم که نکند مرا در گذشته جاگذاشته باشی .

نکند خاطره ها را در خاطرت به فراموشی سپرده .

امشب به تو می اندیشم ، به رویایی که فقط کمی دورتر از من در تاریکی

یک اتاق ... ... کاش به من بیاَندیشد .

امشب من تنها اینجا نشسته ام . به تو می اندیشم .

و تو نمی دانم به کهِ می اندیشی ؟ و شاید کسی به من می اندیشد ؛

 و کسی هم به او !

نمی دانم چگونه بنویسم ، چگونه بیان کنم ، آنچه را در دلم نهفته است .

آنچه را که زبانم از گفتنش غاصر است .

آنچه هر گاه تو را می بینم در من می جوشد و بر زبانم می خشکد .

گاهی حس می کنم در تردیدی به گفتن حرفی ؛ اما شاید ... ؛

آیا این تصور دست یافتنی است که حرفهای دلم را شبها خواب ببینی !؟

می شود تصور کرد که حرفم را از پشت نگاهم میشنوی !؟

می شود به گره های این نگاه دل بست .

کاش می توانستم مثل کودکی ؛ دل به قاصدکی ببندم و حرفایم را برایت

با او زمزمه کنم . کاش یادداشتهایم را می خواندی . گاه در تردید شرایط

گم می شوم که نکند مرا در گذشته جاگذاشته باشی .

نکند خاطره ها را در خاطرت به فراموشی سپرده .

امشب به تو می اندیشم ، به رویایی که فقط کمی دورتر از من در تاریکی

یک اتاق ... ... کاش به من بیاَندیشد .